Greg Norman – 331 tygodni na szczycie i dwa majory

Greg Norman spędził 331 tygodni na czele rankingu światowego i wygrał 88 turniejów. Majory zdobył jednak tylko dwa, a osiem razy kończył je na drugim miejscu.

W skrócie

Greg Norman przez lata był najlepszym golfistą świata według rankingu. Historia zapamiętała go jednak głównie za jedno popołudnie, w którym przegrał turniej, który miał już wygrany.

Kim jest Greg Norman

Australijski golfista urodzony w 1955 roku. Zawodowstwo ogłosił w połowie lat siedemdziesiątych.

Zasłynął agresywnym stylem gry i wyjątkowym dystansem z tee jak na swoją epokę. Przydomek Great White Shark wziął się od jasnych włosów i sposobu, w jaki atakował pole.

331 tygodni na szczycie

331 tygodni – tyle Norman spędził na pierwszym miejscu rankingu światowego. Przez lata był to drugi wynik w historii, ustępujący jedynie Tigerowi Woodsowi.

To ponad sześć lat na szczycie. Liczba, która nie pasuje do dorobku dwóch majorów.

Ranking mierzy regularność w skali sezonu. Majory mierzą cztery tygodnie w roku. Kariera Normana to najczystszy dowód, że te dwie rzeczy nie zawsze idą w parze.

Dwa majory i osiem drugich miejsc

Bilans wielkoszlemowy
KategoriaLiczba
Zwycięstwa2
Drugie miejsca8
Tygodnie jako numer jeden331
Zwycięstwa łącznie na świecieok. 88

Oba tytuły zdobył w The Open Championship, w 1986 i 1993 roku. Pole typu links odpowiadało jego grze.

Zestawienie dwóch zwycięstw i ośmiu drugich miejsc jest odwrotnością bilansu Jacka Nicklausa, który miał osiemnaście majorów i dziewiętnaście drugich miejsc.

Trzy porażki w Augusta

Zielona marynarka pozostała poza jego zasięgiem, choć trzykrotnie był o krok.

  1. 1986 — drugie miejsce za Nicklausem, który zdobył wtedy szósty tytuł w wieku 46 lat.
  2. 1987 — przegrana dogrywka po wbiciu chipa spoza greenu przez Larry'ego Mize'a.
  3. 1996 — utrata sześciu uderzeń przewagi w ostatniej rundzie.

Dwa pierwsze przypadki wynikały z gry rywali. Trzeci był inny.

Niedziela w 1996 roku

Turniej zaczął w sposób, który zapowiadał pewne zwycięstwo.

Przebieg Masters 1996
RundaWynik NormanaSytuacja
Pierwsza63Wyrównanie rekordu pola
Druga69Prowadzenie czterema uderzeniami
Trzecia71Prowadzenie sześcioma uderzeniami
Czwarta78Przegrana pięcioma uderzeniami

Załamanie przyszło na drugiej dziewiątce. Bogeye na dziesiątce i jedenastce, podwójny bogey po wpadnięciu do wody na dwunastce, kolejna piłka w wodzie na szesnastce.

Sześciopunktowa strata prowadzenia była wtedy największą w historii turniejów wielkoszlemowych. Nick Faldo zagrał w tym czasie 67 — najniższą rundę całego weekendu.

Lata później Norman ujawnił, że tego ranka zmagał się z problemami z plecami. Nie przedstawiał tego jako usprawiedliwienia, lecz jako brakujący element obrazu.

Paradoks kariery

Norman wygrał więcej turniejów niż większość graczy w historii i przez sześć lat był najlepszy na świecie. Pamięta się go za jedno popołudnie, w którym przegrał. To najbardziej niesprawiedliwa proporcja w golfie.
Dwa spojrzenia na tę samą karierę
PerspektywaObraz
Przez pryzmat majorówDwa tytuły, osiem porażek na finiszu
Przez pryzmat rankingu331 tygodni na szczycie, dominacja epoki
Przez pryzmat liczby zwycięstwBlisko 88 turniejów na wszystkich kontynentach
Przez pryzmat popularnościJedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci swoich czasów

Sposób, w jaki przyjmował porażki, bywa doceniany osobno. Po 1996 roku pogratulował Faldo na osiemnastce, a jego zachowanie tamtego dnia przeszło do historii razem z samym wynikiem.

Działalność poza polem

Pomysł konkurencyjnego cyklu wobec PGA Tour wracał w jego karierze dwukrotnie, w odstępie blisko trzydziestu lat.

Najczęstsze pytania

Ile majorów wygrał Greg Norman?

Dwa, oba w The Open Championship — w 1986 i 1993 roku.

Ile tygodni był numerem jeden?

331, co przez lata było drugim wynikiem w historii rankingu po Tigerze Woodsie.

Co wydarzyło się w Masters 1996?

Prowadził sześcioma uderzeniami przed ostatnią rundą, zapisał 78 i przegrał z Faldo pięcioma uderzeniami.

Dlaczego nigdy nie wygrał The Masters?

Trzy razy był drugi: za Nicklausem w 1986, po chipie Mize'a w 1987 i po utracie prowadzenia w 1996.

Skąd przydomek Great White Shark?

Od jasnych włosów, agresywnego stylu gry i australijskiego pochodzenia.

Zobacz też sylwetki Nicka Faldo i Jacka Nicklausa.

Share