Nick Faldo – 6 majorów i przebudowa swingu od zera
Nick Faldo zdobył sześć majorów: trzy razy The Masters i trzy razy The Open. W szczycie formy zdecydował się rozebrać własny swing na części.
W skrócie
- 6 majorów: The Masters 1989, 1990, 1996 i The Open 1987, 1990, 1992.
- W 1987 wygrał The Open, kończąc rundę osiemnastoma parami.
- Obronił tytuł w Augusta w 1990 — wyczyn wcześniej tylko Nicklausa.
- W 1996 odrobił sześć uderzeń straty do Grega Normana.
- Przebudował swing z Davidem Leadbetterem, cofając się na kilka lat.
Nick Faldo zrobił coś, na co decyduje się niewielu sportowców. Będąc już w czołówce, uznał, że jego technika nie wytrzyma presji największych turniejów, i rozebrał ją na części.
Kim jest Nick Faldo
Angielski golfista urodzony w 1957 roku. Do golfa trafił jako nastolatek, po obejrzeniu transmisji z The Masters.
Wcześniej trenował inne dyscypliny, w tym pływanie i kolarstwo. Do zawodowstwa przeszedł w wieku dwudziestu lat.
Przebudowa swingu
W połowie lat osiemdziesiątych należał już do europejskiej czołówki. Mimo to podjął decyzję, która wydawała się wtedy niezrozumiała.
Uznał, że jego swing wystarcza do wygrywania turniejów, ale nie wytrzyma presji ostatniej rundy majora. Wspólnie z trenerem Davidem Leadbetterem zaczął go przebudowywać od podstaw.
| Aspekt | Konsekwencja |
|---|---|
| Czas | Kilka sezonów słabszych wyników |
| Reakcja środowiska | Powszechna krytyka i wątpliwości |
| Cel | Powtarzalność ruchu pod presją |
| Efekt | Sześć majorów w ciągu dekady |
Pierwszy major zdobył w 1987 roku, czyli po zakończeniu przebudowy. Historia ta funkcjonuje w golfie jako argument za cierpliwością w pracy nad techniką.
Sześć majorów
| Rok | Turniej | Pole |
|---|---|---|
| 1987 | The Open Championship | Muirfield |
| 1989 | The Masters | Augusta National |
| 1990 | The Masters | Augusta National |
| 1990 | The Open Championship | Old Course, St Andrews |
| 1992 | The Open Championship | Muirfield |
| 1996 | The Masters | Augusta National |
W US Open i PGA Championship nie wygrał, więc nie skompletował Career Grand Slam. Sześć majorów pozostaje jednak najlepszym dorobkiem brytyjskiego golfisty ery powojennej.
Osiemnaście parów w Muirfield
Pierwszy major zdobył w sposób, który stał się symbolem jego stylu.
W ostatniej rundzie The Open na Muirfield zapisał osiemnaście parów z rzędu. Ani jednego birdie, ani jednego bogeya.
Zamiast atakować, systematycznie eliminował ryzyko. Rywale popełniali błędy, on ich nie popełniał. To podejście do course managementu zdefiniowało całą jego karierę.
Trzy zielone marynarki
Każde zwycięstwo w Augusta wyglądało inaczej, ale łączyła je ta sama cecha: cierpliwość.
- 1989 — tracił trzy uderzenia przed ostatnią dziewiątką, wygrał po dogrywce.
- 1990 — obronił tytuł, co przed nim udało się tylko Jackowi Nicklausowi.
- 1996 — odrobił sześć uderzeń straty w finałowej rundzie.
Obrona tytułu w Augusta pozostaje osiągnięciem rzadkim. Po Faldo dokonał tego jedynie Tiger Woods.
Finałowa runda 1996
To jego szósty i ostatni major, a zarazem najczęściej wspominany. W powszechnej pamięci funkcjonuje głównie jako załamanie Grega Normana.
| Zawodnik | Stan przed rundą | Wynik rundy | Rezultat |
|---|---|---|---|
| Greg Norman | Prowadzenie sześcioma uderzeniami | 78 | Drugie miejsce |
| Nick Faldo | Sześć uderzeń straty | 67 | Zwycięstwo pięcioma uderzeniami |
Warto zauważyć jedno. Wynik 67 był najniższą rundą całego weekendu, nie tylko tamtej niedzieli.
Pole grało wtedy twardo i szybko, więc osiągnięcie Faldo bywa niedoceniane. Uwaga skupia się na tym, co stracił rywal, a nie na tym, co ugrał zwycięzca.
Styl gry
| Element | Charakterystyka |
|---|---|
| Podejście do ryzyka | Skrajnie zachowawcze, eliminacja błędów |
| Powtarzalność | Bardzo wysoka, efekt przebudowy techniki |
| Gra pod presją | Wyjątkowa odporność w rundach finałowych |
| Percepcja | Nazywany zbyt metodycznym i chłodnym |
| Skuteczność | Sześć majorów w ciągu dekady |
Jego styl bywał krytykowany jako pozbawiony widowiskowości. To ta sama cecha, która pozwalała mu wygrywać wtedy, gdy rywale się łamali.
Kontrast z Seve Ballesterosem jest uderzający. Obaj dominowali w tej samej epoce, reprezentując przeciwstawne podejścia do gry.
Po zakończeniu kariery
- Komentarz telewizyjny — wieloletnia praca przy transmisjach z największych turniejów.
- Projektowanie pól — realizacje pod własną marką.
- Program dla juniorów — wspieranie młodych zawodników.
- Tytuł szlachecki — przyznany za zasługi dla golfa.
- Ryder Cup — rekordowa liczba występów w drużynie europejskiej.
Jego rola w Ryder Cup obejmowała także kapitanowanie drużyny europejskiej.
Najczęstsze pytania
Ile majorów wygrał Nick Faldo?
Sześć: trzy The Masters (1989, 1990, 1996) i trzy The Open (1987, 1990, 1992).
Na czym polegała przebudowa swingu?
Będąc już w czołówce, przebudował technikę z Davidem Leadbetterem. Kosztowało go to kilka sezonów, ale dało powtarzalność pod presją.
Dlaczego The Open 1987 był wyjątkowy?
Faldo zakończył ostatnią rundę osiemnastoma parami z rzędu, pozwalając rywalom popełnić błędy.
Co wydarzyło się w Masters 1996?
Odrobił sześć uderzeń straty do Normana i wygrał pięcioma. Jego 67 było najniższą rundą całego weekendu.
Czym zajął się po karierze?
Komentowaniem turniejów, projektowaniem pól i wspieraniem juniorów. Otrzymał tytuł szlachecki.
Zobacz też sylwetki Grega Normana i Seve Ballesterosa.